ACFF D1 play-offs: drie favorieten om te stijgen, drie B-teams onder druk

De reguliere fase van de ACFF D1 heeft zijn oordeel geveld en twee parallelle gevechten ontketend: zes clubs strijden om één ticket naar de Challenger Pro League, terwijl zes andere clubs spelen om te overleven. Aan de ene kant streven Tubize-Braines, Virton en Mons ernaar om hun consistentie om te zetten in een stijging, terwijl aan de andere kant de reserves Standard, Union Saint-Gilloise en Charleroi vechten om overeind te blijven in de ACFF D2.

Een kampioenschap op topniveau voor amateurs en reserves

De ACFF D1, beschouwd als de derde of zelfs vierde divisie van het Belgische voetbal, wordt georganiseerd door de Association des Clubs Francophones de Football (ACFF). Het verenigt amateurclubs van het hoogste niveau en de B-teams van grote profclubs. Praktisch gezien is het seizoen verdeeld in twee fases: een klassieke fase van 30 dagen, gevolgd door play-offs voor de top zes (PO1) en play-downs voor de onderste zes (PO2).

Dit systeem, dat vergelijkbaar is met het systeem dat gebruikt wordt in de Pro League en Challenger Pro League, is ontworpen om een competitief evenwicht te behouden: “Het delen van punten door twee beloont consistentie, terwijl lager geklasseerde teams een tweede kans krijgen,” leggen de regels uit. In de praktijk behoudt elke club de helft van de punten die het verdiend heeft, een mechanisme dat de play-offs extra spannend maakt.

Drie kanshebbers voor één ticket

In de play-offs 1 beginnen alleen de beste zes teams van het reguliere seizoen opnieuw… of bijna, want hun punten worden gehalveerd. Onder hen staan Tubize-Braines, Virton en Mons al enkele maanden bovenaan. Met respectievelijk 58, 56 en 54 punten voor de divisie behouden deze drie teams een duidelijke voorsprong.

Tubize-Braines, met hun geduchte aanval, kan rekenen op een evenwichtig team en een coach met regionale ervaring. Virton rekent op zijn defensieve soliditeit en ervaren aanwinsten, terwijl Mons, dat vaak onderschat wordt, bewezen heeft dat ze moeilijke situaties kunnen omkeren. “Alleen de hoogstgeplaatsten met de reglementaire licentie voor de Challenger Pro League gaan door naar deze divisie”, aldus het artikel in de RTBF. Deze administratieve voorwaarde kan de kaarten herschudden als een club geen goede reputatie heeft.

Daarachter maken Meux, Habay-la-Neuve en Rochefort de top 6 compleet. Voor Meux en Habay-la-Neuve, die net gepromoveerd zijn, is kwalificatie voor de play-offs geen geringe prestatie, maar ze zijn van plan om de spelbreker uit te hangen en te profiteren van de onvoorspelbaarheid van het format.

Play-downs: van vitaal belang voor B-teams

Aan de andere kant van de ranglijst vechten zes ploegen om te overleven, waaronder drie reserveteams: Standard B, Union Saint-Gilloise B en Charleroi B. Deze profclubs zien een dubbele uitdaging: sportief, om degradatie te vermijden, en training, om hun jonge talenten een hoog competitieniveau te garanderen. “Om jongeren te blijven opleiden, is het beter om een B-team in de hoogst mogelijke divisie te hebben,” benadrukken waarnemers.

Standard B, dat momenteel op de laatste plaats staat, zal er alles aan moeten doen om het onvermijdelijke te vermijden, terwijl Union en Charleroi een kleine marge hebben. Maar de puntenvermindering kan de situatie veranderen: een overwinning kan een club in een oogwenk van de 10e naar de 7e plaats stuwen. Stockay, Union Namur en Crossing Schaarbeek vervolledigen de groep en zullen hopen te profiteren van de zwakke punten van hun tegenstanders.

Uiteindelijk staan er twee degradatiegevechten op het programma. Elke wedstrijd wordt een psychologische en tactische strijd, waarbij de kleinste fout je een plaats kan kosten. Voor de jonge spelers staat er veel op het spel: het verliezen van de categorie betekent het verliezen van exposure en de kwaliteit van tegenstanders, waardoor hun vooruitgang soms wordt vertraagd.

De invloed van scheidingspunten op eerlijkheid

Het halveren van punten aan het begin van play-offs en play-downs zorgt voor discussie. Aan de ene kant houdt het alle teams in de race en verhoogt het de spanning tot aan de laatste wedstrijd. In de praktijk kan een club die een aanzienlijke achterstand had opgelopen weer bijna gelijk komen te staan met zijn achtervolgers, waardoor de publieke belangstelling weer wordt aangewakkerd.

Deze methode wordt echter bekritiseerd omdat het voordeel van consistentie in de reguliere fase wordt verminderd. Een ongeslagen leider kan zijn bonus zien verminderen, terwijl een team dat in een hinderlaag ligt profiteert van een snellere klim. Op de korte termijn is dit goed voor het spektakel, maar op de langere termijn zijn sommigen van mening dat dit de inspanning in de loop van de tijd bestraft en het nemen van buitensporige risico’s aanmoedigt.

Financiële uitdagingen en vooruitzichten voor regionaal voetbal

Naast het puur sportieve aspect heeft de race om promotie of overleving ook grote financiële gevolgen. De Challenger Pro League, waarvoor alleen teams met een licentie in aanmerking komen, biedt een grotere zichtbaarheid op televisie, meer mediarechten en hogere inkomsten. Voor een amateurclub kan promotie betekenen dat ze subsidies en lokale partnerschappen binnenhalen.

Tot slot blijft de D1 ACFF een trainingslaboratorium. De gepromoveerde teams Meux en Habay-la-Neuve zullen hun status moeten bevestigen om hun project te stabiliseren. Wat de reserves van de profclubs betreft, hun doel is duidelijk: hun plaats behouden om de jongeren de zwaarst mogelijke tegenstand te bieden.

Het einde van het seizoen, van 28 februari tot 10 mei, belooft spannend te worden. Aan het eind van de dag zal slechts één club stijgen, twee zullen dalen en verschillende projecten zullen neerkomen op een paar beslissende wedstrijden waarin elk punt, gehalveerd, dubbel telt.